macki zaangażowania

Tak trudno być dorosłym i mieć poważne sprawy do załatwienia, bankowe, notarialne, umowy jakieś, dokumenty do sprawdzenia. I jeszcze się na tym nie bardzo znać i instytucjom dawać czas na zgody, decyzje, wpisy, wypisy... wrr.
A tu listopad, słońce za chmurami, drzewa niemal bez liści, marzenia z mglistą szansą realizacji i zniechęcenie, odrętwienie, ząbkowanie, nastoletnie zakochanie, niedospanie, infekcje i inne drobne problemy szkolne.
Na własne biedy duże i małe, poważne i na ogrom tych małych przytłaczających, a w tym wszystkim na brak czasu i zapału, najlepsze są ... biedy innych. Mnie pomaga.
Choć trochę pomóc komuś, bo dla mnie to nie problem. Ze swoimi sobie średnio radzę, ale cudze? Drobiazg.
Dużej kasy na swoje chciejstwa nie mam, ale drobne dla innych - zawsze.
Spokojnego czasu na swoje sprawy nie mam, ale kilka wyrwanych z dnia chwil dla kogoś - zawsze.
Czuję ogólne zniechęcenie i przytłoczenie, ale gdy chodzi o jakieś zabawne akcje natychmiast czuję zaangażowanie.
Więc można powiedzieć, że mnie kręci i to mi pomaga, a nie wcześniakom, że ostatnio dziergam dla nich ośmiorniczki.

I na każdą moją biedę - ośmiorniczka. Na każdą myśl depresyjną - poskręcana macka. Na każdy wewnętrzny grymas duszy - uśmiechnięta buźka.
A moje biedy codzienne i te wielkie niecodzienne niech się wypchają, jak te szydełkowe potworki, kulką silikonową!