na początek

Jeszcze tkwię w jesieni, a tu już zima nadciąga coraz śmielej. Nie straciłam barw, wiele z nich jeszcze pozostało mi do zrzucenia. I każdy upadek przydałoby się przemyśleć.

A tu już szron hibernuje mi uczucia, alienuje wewnątrz, rysuje kontur. Odczula wspomnienia.

Choćbym chciała się rozmyć w burości – nie daje się.

Ginę w masie spraw do przemyśleń, do zrobień, do odłożeń. Nieposkładana, rozdygotana na porannym przystanku pod murem nadal ceglanym, pod badylami cmentarnych drzew i w cieniu zaciągniętego szczelnie chmurami nieba, hoduje mi się po kieszeniach i w szalik wkręca - żal. Ten do siebie.

 

Lecz już się dalej nie dam odkładać przez rozmemłane ja. Bo cóż z tego, że minął czas? Zawsze mija, odkąd pamiętam. Jest jak wprawiony biegacz, spokojny, miarowy. Tak ma. Kondycja, że hej! Wciąż do przodu i do przodu, więc nawet nie staram się z nim trenować. Nie dałabym rady z moją skłonnością do nagłych zatrzymań, do blokad nieuzasadnionych, do przyrodniczych zastygań i ludzkich zapatrzeń.

I choć nie dobiegam nigdzie na czas, idę przecież, nieszczęśliwa od spóźnień, od niedomknień i wiecznych pospieszań. Idę i marzę, że kiedyś jak mnie znowu szron osrebrzy to bez żalu poczekam do wiosny nawet, aż mi się zmiana barw przemyśli i zagoją siniaki od oderwań. Choćbym miała zgnić poza czasem w tych klejnotach doświadczeń, poczekam.

Oczekiwanie - takie piękne słowo na koniec roku. Na początek.