spaceruję po parku

W zasadzie tylko kasztany zdradzają, że już jesień. No i może trochę żołędzie pod dębami. A cała reszta zieleni panoszy się jeszcze w najlepsze po parku i drwi sobie z aury, chłodnawej ostatnio, płaczliwej.

Oprócz tego ostrzegłam kilka zaledwie żółtych liści na klonie. I tyle. Za to kasztany zwijają się w rdzawe brązy na całego.

Lubię tę porę roku. Wiem, powtarzam się co jesień.

O, i proszę - fontanna, dwie w zasadzie. Ta duża to nowe cudo, z tego roku, chyba specjalnie dla mnie. Ostatnia deska ratunku dla mojej najmłodszej, żeby zasnąć. No i dla mnie, bo jak zaśnie, zasiadam sobie wygodnie na jednej z ławek w pobliżu i czytam, czytam, czytam. Poniżej moja ulubiona ławeczka w alejce przy fontannach.

Normalnie nie miałabym czasu chodzić przedpołudniami po parku. Pewnie siedziałabym w pracy, sfrustrowana i zła, otoczona przez negatywne emocje. A że przejawiam skłonności do samonapędzania się, pewnie eskalacja stresu we mnie urosłaby do niebotycznych rozmiarów.

Nie zamierzałam już chodzić z wózeczkiem po parku. Bardziej przymierzałam się do zmiany pracy, mieszkania, życia. A tu życie zmieniło się dla mnie najpierw.

Cudownie.

Każdego dnia cieszę się, że nie jest po mojemu. Zwykle dwa razy w ciągu nocy dziękuję, bo wtedy taka cudowna cisza, a w blokach tylko palą się światła w oknach klatek schodowych, że nie mój plan się realizuje. Z każdą zmienioną pieluszką i opróżnionym słoiczkiem zastanawiam się, jak mogłam dotychczas tego nie robić. Podczas każdego karmienia piersią patrzę w małe roziskrzone oczki, dla których jestem jeszcze całym światem.

A tego wszystkiego nie było w planach. Niewiarygodne...

Wymyśliłam dla siebie o wiele prostszy scenariusz, lecz jednocześnie - monotonny. Myślę nawet, że bliźniaczo podobny do tego, jaki realizowałam. Podejrzewam, że by mi się znudził. Coś tak myślę, że niewiele by upłynęło, zanim znowu nie stałabym się sfrustrowana i zła.

Rok temu, pamiętam, tak się bałam. Wszystko było przed. Teraz spaceruję po parku.