magnolia pod koniec czerwca

Mimo weekendowego zamieszania snułam się wczoraj wczesnym rankiem po domu z kubkiem kawy, bo znowu zaczęłam ją pić. W sobotę byliśmy na wyjeździe. Niedziela się zaczynała wcale nie leniwie, a ja miałam sporo do roboty. Więc to było snucie się ani miłe na przebudzenie, ani nie leniwe niedzielnie. Takie łażenie na smutno. Bo jeszcze miałam w pamięci niekoniecznie sympatycznie zamkniętą sobotę.

Rodzaj smutku, który od czasu do czasu fundują mi emocje. Coś za dużo powiem, za ostro spojrzę, krzyknę. A krzyk naprawdę jest oznaką słabości, więc po wzburzeniu wraca do mnie cała ta moja nieporadność. Potem noc, wszyscy śpią, a mnie jak kołdrą otula bezradność, bo ciężko coś robić z minionymi emocjami. Spałam szybko, śniłam nieuważnie, zmarzłam od tych żali i wyrzutów. Z kubkiem kawy przygotowywałam się na balkonie do najlepszego z możliwych rozwiązań, korzystając z niedzieli.

I wtedy właśnie jakoś tak przygarnęłam do siebie jedną z gałęzi magnolii...

Jak ja mogłam wcześniej tego nie zauważyć?! Przecież ona znowu przygotowuje się do kwitnienia! Między liśćmi jest całkiem sporo malutkich jeszcze pączków, tylko kilka jest już naprawdę sporych jak ten na zdjęciu. Byłam przekonana, że magnolie kwitną tylko wczesną wiosną. A tu proszę - niespodzianka! Doczytałam już jak wielką byłam ignorantką. Magnolie są naprawdę różne, niektóre kwitną bardzo wczesną wiosną zanim mają liście, inne dopiero latem, jak ich liście są już rozwinięte, ale są też takie, które potrafią jedno i drugie.

I jak tu się nie cieszyć? Tyle nadziei jest w tych pączkach. Niedługo się rozwiną i mam nadzieję, że znowu zapcham sobie foldery tysiącem zdjęć tym razem czerwcowej magnolii.