pierwsze koszenie

Padam na glebę, nawet nie na tę moją skoszoną już jakiś czas temu trawę, ale na wszystko jedno gdzie padam. Dlatego nie na wszystko starcza mi sił, nie wszystkie moje ja mogą funkcjonować. Dlatego nie piszę, nie dzwonię, nie nic. Nie szkodzi. Czasem jest dobrze dać sobie urlop od pewnych spraw.

Ale o koszeniu muszę. To jest super, prawie jak podlewanie, które uwielbiam. Co prawda mój trawnik pozostawia trochę do życzenia, wymaga mojego zaangażowania, dosiewek itd, ale w zasadzie mnie to jakoś nie stresuje. Prawda, idealny nie jest. Może ptaki wydziobały, może ja nie równo jakoś ziarno sypałam, nie ważne. Zajmę się tym po powrocie. A tymczasem już nawet taki nieidealny ogródek cieszy mnie niemal tak, jak te mizerne postępy w samodzielnym zasypianiu przez moją półtoraroczną córkę. Zwykle udaje się już bez czterdziestu minut płaczu, ale niestety to trwa i trwa, i jeszcze trochę trwa. Siedzę przy łóżeczku i już po około kwadransie zaczynam myśleć, co pierwsze zrobić jak w końcu uda się wyjść. 

Ech, jak to się szybko zapomina, jak to błyskawicznie mija, więc choć nie lubię i nigdy nie lubiłam usypiania dzieci, wpiszę to sobie obok koszenia trawnika, żeby pamiętać. Bo koszenie trwa krótko, powierzchnia mała, więc nic dziwnego. Faktycznie jest w tym coś uspokajającego, kojący zapach i błyskawiczna zmiana wyglądu. Kilka spraw przy okazji można sobie przemyśleć, poukładać, no i można spokojnie udawać, że nie słychać wołania przez silnik kosiarki.