psia natura

To jest szałaput nie pies. Nie usiedzi ani chwili, nie bardzo się słucha i nie da się ujarzmić jego wścibskiej natury. Nawet po naszym maleńkim ogródku szaleje. Ta mokra kulka na końcu pyska była już chyba wszędzie i żadna ewentualna kara jej nie powstrzyma. Oczywiście, ma to swój urok, ale przede wszystkim taka jest właśnie natura tej rasy. Podobno terier walijski, a może nawet każdy terier, ma bardzo wysokie mniemanie o sobie, swoich umiejętnościach i posturze, i nie boi się w związku z tym niczego i nikogo. Tak ma być. Mój pies też zatem nie wie, że jest zasadniczo mały i jego jazgotliwe szczekanie nikogo nie odstraszy. 

Wielki pies w małym ciele. Cóż, nie należy do moich ulubionych, niestety muszę się przyznać. Z pewnością nie przepadam za tą rasą. Przekonuję się o tym każdego dnia. Ale ... nic z tym nie da się zrobić, więc jakoś sobie razem żyjemy, jak to w rodzinie.

Kilka dni temu minęło 6 lat od śmierci mojego ukochanego psa, Kory. To takie przykre. Pamiętam jak jej mąż obiecywał, że kiedyś będziemy mieli dom z ogrodem i będzie mogła wygrzewać się w słońcu na jakimś tarasie. Zamiast tego znosiła nas w ciasnym mieszkaniu, wychowywała z nami nasze dzieci. I odeszła trochę za wcześnie.

Pamiętam o niej, dużym wilkowatym kundlu, czasem przeze mnie niedocenianym. A dziś ten mój młody szałaput, tak różny od przyjaciółki z psiego nieba, zwyczajnie i spokojnie ułożył się słońcu w ogródku dokładnie tak, jak to jej obiecywaliśmy. 

I tak mi się głupio zrobiło, że znowu dałam się wciągnąć w pułapkę nielubienia. Zamiast trochę oczy przymknąć na psoty, na charakterek i inne sprawy. I bardziej polubić, pogłaskać, docenić. Póki czas.

Przeczytałam rano ten wpis. Z pewnością nie pozostał on bez wpływu na moje odczucia względem mojego własnego psa. A myśląc o komentarzu, poszłam chwilkę popracować w ogródku i nagle jakoś wszystko złożyło się w całość. I brak słów, i tęsknota i niespodziewane podobieństwo dwóch niepodobnych psich natur.