smutek

Jestem smutna. Mimowolnie pielęgnuję moją melancholię. Nie przykrywa jej wykonany w pośpiechu make-up, nie tuszuje puder, nie koloruje kredka. Na oczach naturalnie kładzie się cień smętnych przemyśleń, rozmyty, w szarym kolorze. Zafascynowana książką o szczęściu popadam w emocjonalne odrętwienie. Usta pękają od nadmiaru przygryzań, policzki zapadają w bladość.
Jestem smutna. Nawet przebrana za kobietę nie czuję się lepiej. Obcasy nie podnoszą mi humoru. Żakiet nie prostuje pleców, nie unosi ramion, a starannie dobrana bielizna nie wypina dumnie piersi do przodu.
Jestem smutna. Specjalnie pomalowałam dzisiaj oczy, aby nie płakać w toalecie przed wieczorem. Pragmatyzm zawsze zwyciężał, więc i tym razem musi mieć znaczenie, że tusz i cień do poprawek zostały w domu. Obok ogromnej paczki przyjaciółek - chusteczek.
Takie banalne, że aż się przydzę. Takie oczywiste, prozaiczne. Potrzebne. Sentymentalnie babskie, niewygodne, niskie. Z piwnicy, a nie z sufitu.