utrata bieli

Bardzo cenię sobie konwalie. Niepozorne kwiatki, delikatne dzwoneczki otoczone rozłożystą zielenią liści.

Małe tanie bukieciki na majowych ulicach, pęczki w wiadrach pod kościołami, niesamowity zapach niewinności przy wazoniku w domu – z tym mi się kojarzą konwalie.

A w październiku? Cóż zostało ze słodyczy ogrodowych kwiatów?

Wspomnienie wiosny nabrzmiało czerwienią, jesień zmieniła dzwonki w przedziwne jagody.  

Jak były doskonałe swoją wiosenną bielą, tak zachwycają czerwienią owoców nie do zrywania, nie do kosztowania. Do wspominania.

Czas zabarwił też moje wspomnienia. Aż sama do siebie nie jestem podobna i nie poznaję się, mniej rozumiem. Mi też jak konwaliom wyrosły odważniki doświadczeń. Czerwone od bólu.