sobota gdzie indziej

Jestem ostatnio przyrodnicza, zielona i eko. Zbieram informacje, nawożę, przycinam. Tak się do nowego przymierzam, wpasowuję, czy mi będzie dobrze nie być takim zasadniczym. Staram się być poza nurtem "nie mam czasu". Właśnie przeciwnie - znajduję czas. Mimo przeprowadzki, remontów, trójki dzieci, prania, gotowania i sprzątania na powierzchniach ponad setnych. Mam czas dla tego, co chcę. Uważam, że tak się da. Zawsze się dało. Ale oczywiście jest dużo trudniej niż powiedzieć sobie, że nie mam czasu i odpuścić.

Nie odpuszczam. Co najwyżej mniej czasu poświęcam na stare hobby. Rozdrobniłam się może nieco. 

W sobotę odwiedzałam rodziców i ich niewielki ogródek, nieustanne źródło inspiracji. Mama jest specjalistką od róż, ale w ogrodzie jest mnóstwo wszystkiego, nawet owoców i warzyw. Teraz jest jeszcze subtelnie, bo rozkwitnie wszystko trochę później, ale już są oczywiście moje ulubione konwalie. W moim ogródku od frontu też mam ich kilka, ale niestety nie kwitną. Stłamsiły je jak nic irysy. Jesienią wezmę się za ogródek od frontu i na pewno dam konwaliom dużo więcej przestrzeni.

 Jest pięknie i całe dnie siedziałabym w ogródku, choć w zasadzie nie da się siedzieć w ogródku. Ot tyle co przesiąść na chwilę, na kawę, na opowieść leniwą. A potem się chce z aparatem poskradać trochę form i kolorów, podpatrzeć prostoty i piękna, oczy napatrzyć i dźwięków dziwnych posłuchać. Udało mi się chwil kilka spędzić na trawie, na grubym kocu. Zamknęłam oczy, by pomyśleć, a słońce dbało o mój ciepły nastrój. 

Nie może być źle, gdy tak wszystko w cieple rozkwita. Nic nie może być źle. Wszystko się jakoś ułoży i dla wielu spraw jest miejsce w życiu. I dla drobin konwalii, i dla przepychu klematisu, i dla niedojrzałej truskawki. I dla chwasta, od czasu do czasu.