zapomniany blog bez tytułu

Niedawno musiałam pojechać do pracy. W zasadzie chodziło tylko o zaświadczenie z kadr, bo jest mi potrzebne do żłobka. Udało się nam bowiem dostać do państwowej placówki, co jest cudem wielkim jak każdy wie. Miejsc jest mało, zapotrzebowanie spore. Bałam się, że się nie uda, bo nie zapisałam małej do żłobka w chwili odebrania jej numeru pesel, jak to wszędzie radzą. A systemy komputerowe są bezwzględne i liczą dokładnie wszelkie te punkty i daty. Nam pewnie pomogła wielodzietność, nie wiem dokładnie, w każdym razie się udało. I nie ma już wymówek - od września wracam do pracy, a nasze życie znowu przewróci się do góry nogami. Trzeba będzie wypracować nowe schematy codzienności, ale nie o to się martwię. Przypomniały mi się wszystkie traumatyczne sytuacje z pracy. Jest już niby inaczej, podobno wiele się zmieniło, wielu ludzi odeszło. Nic nie będzie już takie samo. Ale jednak ręce mi drżały, gdy odbijałam identyfikator, a szklane drzwi rozsunęły się przede mną. Pani portier przy...

Miałam ostatnio trochę dziwnych zdarzeń. Czasem tak bywa. Nie wszystkie się da opisać, nie wszystkie łatwo pogodzić z codziennością. Ot, może drobiazgi, bolesne drzazgi, choć z pozoru nieistotne.  Straciłam zdjęcia z aparatu. Czterdzieści jeden. Bardzo zależało mi na ich zrobieniu. Stanęłam na rzęsach, aby tam być i strzelać fotki. Udały się wyśmienicie i już nie mogłam się doczekać, żeby je zobaczyć na ekranie komputera. Osobiste zdjęcia z jednego z ważnych dla nas rodzinnych wydarzeń, których już nie da się powtórzyć. I zniknęły. Nie miałam szansy nikomu ich pokazać. Oczywiście użyłam programów do odzyskiwania zdjęć z uszkodzonych kart sd. Nie udało się. A w zasadzie odzyskałam z karty zdjęcia, na których mi nie zależało, lecz ani jednego z tamtego wieczora. Jestem niepocieszona i obrażona na aparat fotograficzny. Jeszcze z nim nie skończyłam. Pewnie jeszcze raz spróbuję jakiegoś innego programu jak mi trochę emocje opadną. W sumie drobiazg, a wytrącił mnie z równowagi....

Kiedyś w podstawówce pani na biologii albo geografii zapytała w klasie czy ktoś wie, jak to się dzieje, że natura się odradza na wiosnę. I że czasem wystarczy 5 milimetrów piachu pomiędzy płytkami chodnika, aby wyrósł tam mlecz. A w lodówce pozostawionej pietruszce zaczyna zielenić się natka.  Natura odradza się, bo chce. Minimum wystarczy tym najmniej wymagającym. I żadne tam czary mary, tylko wola życia. Posiałam, chwaliłam się. Sieję zresztą nadal. Ale teraz się znowu pochwalę, bo zaczyna wyłazić. Nieporadne zielone główki, jakieś rozczulające milimetry chwiejnych niteczek, krzywe rządki nie wiem jeszcze dokładnie czego, bo w sumie nie pamiętam, gdzie co, ale to kwiatki. Zioła jeszcze nie wzeszły i może nawet nie wzejdą, bo mam pewne podejrzenia co do nasion. No ale zobaczymy. Ale że to pierwsze moje upragnione zieleniny na grządkach to zdjęcia muszą być. Mam nadzieję, że to potem pokażę już takie rozkwitnięte, buchające kolorem, rozpasane w formie. Tymczasem - jedynie ...

Miałam bardzo intensywny weekend, pracowity i rodzinny. Narobiliśmy się w ogródku jak dzicy, szczęśliwi i umorusani godzinami szorowaliśmy paznokcie przed niedzielną rocznicą I komunii średniej córki. Oprócz tego był turniej, bo dziecię mam intensywnie trenujące, turniej zakończony ogromnym sukcesem! A międzyczasie jak co roku skończyłam swoje lata. I dostałam piękne małe róże w doniczce. Jak przekwitną posadzę je w ogródku na nowej rabatce, tej różanej, bo właśnie w sobotę zdążyłam posadzić przy płocie dwie pnące róże. Kto wiele ma, od tego wiele wymagać będą. A ja ostatnio mam całkiem sporo nowych wyzwań. Zajmuję się rzeczami, o których nigdy nie myślałam inaczej niż w kategorii marzeń. Teraz są to konkrety do podlania, przycięcia, zaopiekowania. Dopiero co założyłam sobie parapet sukulentów, żeby już tak ciągle nie nudzić o ogródku, który w całości jest dla mnie nowością i każdy jego element także. Wyzwaniem jest także kalia, a teraz jeszcze i to - storczyki! Kolejny t...

Odpoczywam. Po tamtym i przed tym, zawsze jest po czym i przeważnie przed czym. W szklance herbata malinowa, a na sobie mam cudownie ciepłą kamizelkę, wełnianą, w odcieniach różu. Jakoś mi dzisiaj chłodno po tych deszczach, potrzebnych i cudownych. Jakoś mi dzisiaj królewsko, jak to w różu. W sumie to nic nie robię, ot, siadłam i piszę sobie. Kilka zdjęć zrobiłam, kilka listków oberwałam złamanych i przekwitłych kwiatów. Obiad jest z wczoraj, odkurzać nie będę, żeby małej nie budzić, do zaplanowanego przesadzania kwiatków doniczkowych jakoś mnie nie ciągnie. Lekkie lenistwo. Posmarowałam twarz nowym kremem, uczesałam włosy, pomarzyłam trochę o nowych ciuchach. Takie dam babskie rzeczy. Od poniedziałku zabiegany tydzień, codzienność dziecięcych zajęć dodatkowych, zakupów i jeszcze próby przed rocznicą. Po niedzieli mini biały tydzień, do środy, więc także będzie zabieganie, pewnie nerwy lekkie, żeby zdążyć. I zebrania w szkołach, zaliczenia i inne takie. Ogród...

Wreszcie pada deszcz. Nawadniam się nim siedząc na balkonie.  Być może jestem jak roślina, spragniona chwil pielęgnacji z nieba. Siedzę pod zadaszeniem, mimo deszczu świerszcz (chyba) gra, a na stoliku zapaliłam tylko jedną latarenkę.  Chłonę każdą kroplę, nadążam za ich niespiesznością. Oddycham nimi jak mój ogródek, jak moje obawy i bóle.  Świat chyba już śpi. Pewnie ciśnienie spadło, może jutro trzeba wstać rano, a w telewizji i tak nic nie ma. W zasadzie nie wiem, dlaczego u żadnego sąsiada nie świeci się nic oprócz lampki nocnej.  Mija moja pora na czytanie, ale mi nie żal, choć książka wciągająca. Ale bardziej wciąga mnie deszcz. Liczy mi czas tą swoją miarowością, uspokaja monotonią, pociesza oczywistością. Szaleństwo życia pewnie jutro znowu ruszy z kopyta. Ale teraz - upaja się, nasyca w ciszy, gotowi.

Ten post miał się ukazać wczoraj, ale już nie miałam siły pisać go od nowa. Zmęczona po irracjonalnej pracy w ogrodzie, której ten post dotyczył, zasiadłam z trzęsącymi rękoma do klawiatury i wypisałam swoje żale. Już prawie kończyłam, gdy nagle ... znacie to na pewno. Post zeżarło.  A pisałam o tym, jak to poszłam do ogrodu zaraz po uśpieniu małej o godzinie 11. I jak dzika niespożyta desperatka z łopatą w ręku ignorowałam zerkanie sąsiada zza firanki. Kopałam i kopałam. Na darmo. Kopać się wiele nie dało. Cudowna brzoza sąsiada, co mnie uczula wiosną wczesną, brudzi balkon wiosną późną (nie wiem co robi jesienią, bo to będzie pierwsza nasza jesień tutaj, ale na pewno coś robi), zapuściła korzenie swoje niezależnie od wysokiej podmurówki płota i cóż, wydaje się, że chłop mi musi ogródek skopać, bo mimo desperacji sama nie dam rady. Tylko się zmęczyłam, a sąsiad pewnie się uśmiał. Wanna była czarna od mojej bezsiły, ręce trzęsące jak nie przymierzając wiotkie gałęzie brz...

 Wczoraj miałam takie depresyjne popołudnie z bólem głowy, bezsensem martwienia się na zapas, z nerwami lekarskich diagnoz i wyjaśnień, a dziś na szczęście nowy dzień i słońce odkrywa piękno tego, czym naprawdę warto się zająć. Przysiadłam tylko na chwilkę do kompa, bo mała zasnęła, więc mam czas na kawę i dalszy plan dnia. Obeszłam tylko z aparatem oba moje małe ogródki. To zdjęcia z tego za domem, gdzie jeszcze nie mam rabatek i trawy. Ale przesadzone rododendrony zachwycają mnie swoim przepychem. Pomyśleć, że jeszcze do stycznia nie miałam pojęcia, że takie kwiaty w ogóle istnieją! W drugim mizernym kącie ogródka posadziliśmy bzy. Mam nadzieję, że się przyjmą i rozrosną, osłaniając nas trochę od sąsiadów i nieciekawego segmentu z zaniedbanym ogrodem. Wolę naturalną zasłonę, a nie mur ani pełny płot, dlatego nie montujemy tam żadnych przesłon. Poczekamy. Mam nadzieję każdym majem bez będzie mnie zachwycał kolorem i zapachem kwiatów, a jego także dekoracyjne liście u...

Jestem ostatnio przyrodnicza, zielona i eko. Zbieram informacje, nawożę, przycinam. Tak się do nowego przymierzam, wpasowuję, czy mi będzie dobrze nie być takim zasadniczym. Staram się być poza nurtem "nie mam czasu". Właśnie przeciwnie - znajduję czas. Mimo przeprowadzki, remontów, trójki dzieci, prania, gotowania i sprzątania na powierzchniach ponad setnych. Mam czas dla tego, co chcę. Uważam, że tak się da. Zawsze się dało. Ale oczywiście jest dużo trudniej niż powiedzieć sobie, że nie mam czasu i odpuścić. Nie odpuszczam. Co najwyżej mniej czasu poświęcam na stare hobby. Rozdrobniłam się może nieco.  W sobotę odwiedzałam rodziców i ich niewielki ogródek, nieustanne źródło inspiracji. Mama jest specjalistką od róż, ale w ogrodzie jest mnóstwo wszystkiego, nawet owoców i warzyw. Teraz jest jeszcze subtelnie, bo rozkwitnie wszystko trochę później, ale już są oczywiście moje ulubione konwalie. W moim ogródku od frontu też mam ich kilka, ale niestety nie kwitną. Stła...

 Mam pięć dużych rododendronów: jeden biały, dwie ciemne fuksje i  dwa nie wiem jakie, niespodzianka. Póki co mają się nie najgorzej, mimo że niedawno zostały przesadzone na nowe miejsce. Dzisiaj już tylko podsypałam im trochę kory sosnowej, a mąż ogrodził je płotkami. Obecnie kącik rododendronów wygląda tak, jak na poniższym zdjęciu.   Mam też już kącik bzów. Dopiero dwa kolory, a zależy mi jeszcze co najmniej na jednym, więc uznajmy, że póki co kącik jest raczej tymczasowy w obecnym kształcie. Tutaj oczywiście płotki znikną w pewnym momencie. Miałam jeszcze założyć sobie rabatkę, a nawet dwie. Ale niestety nie byłam w stanie i wcale nie chodzi o brak czasu czy opieki dla najmłodszej. W sklepie, w którym upatrzyłam sobie uprzednio dobrą i tanią ziemię, po prostu jej dzisiaj zabrakło! Szok, prawda?

Nie mam paproci w ogródku. To zdjęcie z zaprzyjaźnionej działki pod lasem. W moim ogródku jeszcze dużo pracy, a czas goni. Najchętniej bym już siała i sadziła, bo przecież to pora. Ale jeszcze się nie da, choć już coraz bliżej. Dzisiaj rano spakowałam już ostatnie worki po wycince drzew. Ogródek mały, a poprzedni właściciele obsadzili go dookoła tujami. Urosły ogromne, bo sięgały drugiego piętra! Może i oddzielały nas od oczu sąsiadów, bo przecież to osiedle segmentów i trochę to prawda, że zaglądamy sobie wszyscy w okna. Ale dla mnie priorytetem było słońce i niebo. No dobra, jeszcze brak mchu, ślimaków i pająków. Wycięliśmy wszystkie tuje. Wśród sąsiadów konsternacja. Nagle odsłoniliśmy ludziom świat. Sąsiadka z naprzeciwka stała na tarasie i machała do nas: - Hej, hej, dzień dobry sąsiedzi! - Ojej - odkrzyknął mój mąż - Nie wiedziałem, że mamy tutaj sąsiadów! Sąsiedzi z boku nigdy nie mieli słońca w swoim ogrodzie przez nasze tuje. Teraz wystawili sobie leżaczki. Jeszcze ...

Kilka lat temu kupili sobie działkę leśną, niedaleko od naszej. Piękną działkę, najbardziej w las. Długo przyjeżdżali tylko pod namiot, a jedyny domek, jaki stał na terenie to ten, do którego król chodzi piechotą. W tym roku w końcu udało się postawić drewniany domek. Na koniec była impreza, jakby huczniejsza niż zwykle. Rozpalili sobie nawet ognisko na terenie. Często tak robili. Nie było mnie wtedy na działce. To wszystko z opowieści. I że siedem jednostek gasiło pożar, jak już wyjechali do domu. Ogień poszedł w las, a nie na działki, ale sąsiadom drzewa spłonęły na terenie. Na szczęście nie domki. Żal lasu. Chodziłam tam niekiedy na grzyby. Pożar był ponad miesiąc temu, a jeszcze wczoraj unosił się charakterystyczny zapach spalenizny. Zastanawiam się, jak to jest. Czy jest jakieś dochodzenie, kto zawinił? Czy na pewno na działkach leśnych można palić ogniska?

Bardzo lubię balkony. Mam tak od zawsze. Pamiętam, że do matury uczyłam się siedząc na kocu na dość sporym balkonie. Było gorąco, bo ekspozycja zachodnia, moja ulubiona zresztą. W naszym małym mieszkaniu też mieliśmy balkon zachodni, naprawdę niewielki. Ale był tam rozkładany stolik, rozkładane drewniane krzesło i skrzynia. Teraz wszystkie te meble przeniosłam na obecny mój balkon. I zakupiłam jeszcze dwa krzesła z poduchami. Balkon jest dość spory, ekspozycja północno-wschodnia. Słońce gości na nim tylko rano, ale potem też jest słonecznie, choć się nie nagrzewa. Obstawiam, że w upały będzie moim ulubionym miejscem. Widok na magnolię, teraz bez kwiatów, a także na ogród, którego absolutnie nie mogę jeszcze pokazać, bo wiele pracy przed nami. Dziś udało się w końcu przygotować balkon i wypić na nim pierwszą kawę. Nocą, po uśpieniu najmłodszej, udało mi się też trochę na nim posiedzieć i popatrzeć na księżyc. Wylazł zza dachu sąsiadów i wygonił mnie do spania. Bo nie ma zmiłuj...

Kupiłam za małą misę. Nie było większej, trudno. Myślałam, że może dwie. Ale teraz w sumie się cieszę, że jest jedna. Wybrałam do niej te sukulenty, które mam nadzieję wolniej rosną i może nie tak wysoko, jak na przykład grubosze. Zobaczymy jak mi pójdzie. Oczywiście będę przesadzać, jeśli mi jakieś bardzo urosną albo zachorują. Obstawiam, że pierwsze będę musiała wysadzić z misy te śmieszne zwisające korale. Może docelowo zostaną w misie tylko żywe kamienie i te drobne zielono-różowe sukulenty, które w warunkach naturalnych rosną przy skałach.  Zobaczymy. Generalnie staram się być optymistką i mam nadzieję, że się uda. Najtrudniejsze dla mnie to powstrzymanie się od częstego podlewania. Mam taką tendencję i generalnie zwykle moje kwiaty doniczkowe to lubią, no ale te są szczególne. Wymagające.